Vader worden voor dummies: slaaptekort

Schrijf weer een keer blog! Ja, lieverd schrijf nou iets, je hebt zoveel moois om over te schrijven. Nou vooruit, maar dat het mooi wordt, kan ik niet beloven.

 

De jonge ouders-epidemie die zich als een virus onder je sociale omgeving verspreidt vanaf je dertigste is voor een stel zonder kinderen een vermoeiend fenomeen. Opeens kunnen mensen nooit meer bier komen drinken en hebben ze de hele dag wallen onder hun ogen, maar dat is nog maar het begin. Zodra je je partner infecteert met de beginselen van zo’n kleine poepfabriek wordt het tien keer zo erg. Ongevraagd word je overladen met tips over kinderstoelen, draagzakken en commodes en krijg je bij elk cadeaumoment een paar hele kleine schoentjes. aah wat scháttig, moet ik dan elke keer zeggen, terwijl ik ze vervloek dat ze me niet gewoon een fles goedkope tequila met zo’n sombrerodop geven. Wat moet m’n kind van nul nou met schoenen. Hij kan niet eens lopen. Alsof je een piano cadeau doet aan iemand zonder handen. Of nog zo’n kutcadeau, een rompertje. Bij een zelfstandig naamwoord waarvan de verkleining het standaard woord is, krijg ik sowieso al jeuk (kunnen ook vlooien zijn), maar wie heeft het woord überhaupt bedacht? Het is afgeleid van het Nederlandse woord “romp” hetgeen insinueert dat het kledingstuk daarvoor bedoeld is. Het is echter gewoon een broekpakje met drie knopen in het midden. Het bestaat uit één deel, omdat je kind te achterlijk is zichzelf aan te kleden en dit tijd scheelt als je met een oude boterham in je bek, al stront ontwijkend je schreeuwende kroost aan probeert te kleden voor je naar je werk gaat. Niks romp dus.

Je krijgt er ook altijd zo’n begeleidend verhaal bij alsof de jonge ouders in kwestie aandelen hebben in de lokale abortuskliniek. Bereid je er maar op voor nooit meer te slapen, zeggen ze dan met een sadistische grijns op hun door vermoeidheid gesmolten gelaat. Mij krijgen ze die kliniek niet in. Als ik iets ben, is het vrijgevig en ik peins er niet over de wereld te onthouden van mijn ongetwijfeld briljante nageslacht. Daarnaast kan ik me de laatste keer dat ik goed heb geslapen überhaupt niet herinneren, dus veel verschil zal het niet maken. Nee, ondanks de door mijn sociale omgeving op de weg geworpen beren staan wij vol achter de beslissing semi-expres een kind te krijgen. Vragen over eventuele zenuwen of twijfels bij het vaderschap in zijn algemeenheid begrijp ik ook nooit echt. Alsof het moeilijk is, een kind opvoeden. Werkelijk iedereen ter wereld is het gevolg van een opvoeding. Natuurlijk gaat het niet overal even goed, maar als (relatief) intelligent en gelukkig (relatief intelligent, heel gelukkig, rustig maar lieverd) stel met een vrij goed inkomen, een eigen huis en prima sociaal vangnet, kan ik me zomaar voorstellen dat we een bovengemiddelde kans hebben geen volslagen idioot groot te brengen.

Als enthousiaste vader in spe heb ik natuurlijk wel wat onderzoek gedaan over mijn lot. Zo heb ik de achterkant van vader worden voor dummies gelezen en vluchtig een boekje van Kluun doorgebladerd. Haha, leuk man, Kluun. Ik ben natuurlijk de laatste die iemand moet afbranden over z’n flauwe schrijfstijl, maar het succes van Kluun geeft mij hoop dat zelfs een kinderachtige debiel met de aandachtsspanne van een vlieg zoals ik in staat is een goed boek te schrijven. Veel verder dan, zwangere vrouwen zijn hormonaal en gaan op rare momenten huilen, komt onze Raymond niet, lekker interessant. Veel interessanter is de gigantische handel die bedrijven als Prénatal en Babypark uit de grond hebben gestampt puur op basis van de vrouwelijke hormoonhuishouding tijdens de zwangerschap. Probeer jij als man maar eens vraagtekens te zetten bij de kinderstoel van 400 euro als je net ruim duizend euro aan een TV hebt uitgegeven. Dat de stoel bestaat uit vijf houten planken en drie schroeven maakt niet uit, we willen toch het beste voor ons kind? En nee, het maakt niet uit dat een pasgeboren baby er geen reet aan heeft om in zijn newborn setje van 150 euro aan tafel te zitten, omdat hij alleen maar uit een tiet kan eten. Dat is toch leuk! Er is geen beginnen aan als man. Zeker als er dan zo’n domme trut die net oud genoeg is om ongesteld te worden je komt “helpen”. Ja die goedkopere kan je ook nemen, maar je weet maar nooit hihi. ZIE JE WEL SCHAT, we moeten die dure, zucht. En dan heb ik het nog niet eens over het schier oneindige aanbod van zwangerschapscursussen, honderden euro’s per stuk natuurlijk. HypnoBirthing, jouw geboorteavontuur, persen voor gevorderden, bedenk een willekeurige volgorde van woorden en je kan er geld aan uitgeven. Vooral van HypnoBirthing breekt mijn klomp in een miljard stukken. Bij deze cursus gaan ze je in vijf keer 2.5 uur uitleggen dat je lichamelijk instinct het tijdens de bevalling overneemt en je er als het ware op de automatische piloot doorheen gidst. Als dat zo is, waarom moet ik dan 350 euro naar je overmaken om dit 12.5 uur lang uitgelegd te krijgen. Op maandagavond. Van 19:45 tot 22:15. Stelletje klootzakken.

Ik sluit graag af met het feit dat mijn aanstaande vaderschap niet betekent dat ik nu naar foto’s van jouw kind wil kijken. Geen idee heb of ik wasbare luiers of de wegwerpvariant ga gebruiken en ik me prima realiseer dat ik niet meer vijf keer per week Tequila kan zuipen tot de portiers me als de lichten aan gaan onder de bar vandaan moeten vegen. Dat doe ik namelijk allang niet meer, want daar ben ik veel te oud voor.

Zo, kom nu maar op met dat kind.

Related posts

Leave a Comment