Rugpijn

“Heeft u nog vragen over de Strepsils?”

“Uh, nee.”

Soms is het jammer dat dit soort domme situaties niet vooraf aangekondigd worden. Dan kan je iets gevats zeggen als; anaal inbrengen toch? Is niet zo, dus ik kwam niet verder dan bovenstaand “uh, nee.” Een paar weken terug kreeg ik de dezelfde vraag over diclofenac. Heeft u vragen over dit medicijn? Ik had last van mijn rug en las op de verpakking dat het medicijn hier tegen helpt. Echter, als vroeg bejaarde man, mag ik graag een praatje maken met een vreemde, dus ik vroeg soort van obligaat of diclofenac helpt tegen lage rugpijn. “uh, geen idee”, kreeg ik van de plaatselijke expert te horen. Ze bood aan even naar achter te lopen om het te vragen, waarop ik mompelde dat het wel goed kwam en weg liep. Hierop heb ik besloten een brief op te stellen aan het Kruidvat en deze met jullie te delen.

 

Lieve Kruidvat, (dit is niet de echte aanhef, ik ben niet achterlijk)

Zes juli jongstleden had ik het genoegen mij te bevinden in uw prettig gesitueerde etablissement op de Theresiastraat. Ik zeg prettig gesitueerd, omdat het pand zich lijnrecht tegenover de Albert Heijn bevindt waar ik in de pauze boodschappen doe, waarvoor hulde. Minder hulde heb ik voor de manier waarop uw personeel functioneert. Met name op het gebied van productkennis. Dit is dan ook de reden voor mijn brief.

Na een moment van zelfoverschatting in de sportschool ging ik vorige week vrijdag door mijn rug. Op advies van internet en mijn sociale omgeving, ben ik naar het Kruidvat (of is het de Kruidvat?) gegaan voor een doosje diclofenac. Op dit doosje staat duidelijk waar de pilletjes voor zijn; hoofdpijn, spierpijn, lage rugpijn, koorts etc. Los van de vreemde keuze voor de term etc een vrij logische instructie. Bij de kassa aangekomen vroeg de cassière of ik wellicht vragen had over het product. Ondanks de duidelijke instructies, maakt de bejaarde in mij graag een praatje met wildvreemden en vroeg ik de jongedame of diclofenac werkt tegen lage rugpijn. “Geen idee”, was haar antwoord. Ze bood wel aan het even te gaan vragen achterin, waarop ik zei dat ik er wel uit zou komen. Wellicht kon ze me wel wat vertellen over de dosering. Nee, ook geen idee eigenlijk. Kon ze me dan überhaupt iets vertellen over diclofenac en dingen waar ik wellicht rekening mee moet houden? “Sorry meneer, moet ik het echt niet even gaan uitzoeken?” Nee hoor het is al goed, tot ziens.

Nu heb ik thuis het doosje diclofenac heus niet met verpakking en al anaal ingebracht, ik ben immers geen volslagen idioot, maar het zou toch leuk zijn als uw personeel desgevraagd íets zou kunnen vertellen over een product. Te meer, omdat ze mij expliciteit vragen of ik er iets over wil weten. Ik ga immers ook niet voor het faculteitgebouw van de opleiding quantum mechanica in Delft staan en studenten die naar buiten komen vragen of ze misschien nog iets over het onderwerp willen weten. Nu snap ik dat het wat duur is om biomedici in dienst te nemen die uitgebreid kunnen vertellen over de moleculaire samenstelling van een pijnstiller, maar een simpele vraag over de dosering zou ze toch niet boven de spreekwoordelijke pet moeten gaan.

Mijn voorstel aan u is dan ook om uw personeel voortaan naar het weer te laten vragen. Dit is een onderwerp waar zelfs de ondergekwalificeerde 12 jarigen die u in dienst neemt voor een hongerloon over mee kunnen praten. Het scheelt mij valse hoop over het uitbreiden van mijn medicijnkennis, hun gène over het feit dat ze geen reet afweten van hun werk en de meerwaarde van het maken van een praatje voor de bejaarden onder ons blijft behouden.

Waarom bestaat het weerbericht trouwens nog. We hebben toch allemaal een weerapp, maar dat is voor latere zorg.

 

Met vriendelijke groet,

Michiel Deinema

PS: vragen naar aanleiding van deze mail worden niet op prijs gesteld.

 

 

Related posts

Leave a Comment