Trump TV

Ik kijk geen TV meer, ook geen Netflix. De computer zet ik ook nauwelijks nog aan en m’n boekencollectie verzamelt stof op de plank. Wat ik dan doe met mijn vrije tijd? Trump intypen op Google. Meer heb ik tegenwoordig niet nodig om me te vermaken. Hij is de gift die blijft geven. Vrijwel iedere dag, ieder uur zelfs, komt er iets belachelijks uit dat kleine samengeperste mondje. Ik wacht nog steeds op Frans Bauer die tijdens het NOS journaal komt vertellen dat het een gigantische wereldwijde afleveren van bananensplit is. Dat de hele top van politiek Amerika bestaat uit acteur die ons nu al ruim een jaar lang in de maling nemen. En dan bedoel ik niet alleen Trump, of de republikeinen, maar gewoon de gehele politieke top van het land.

Het is ook vooral het contrast met zijn voorganger. Een, toegegeven wat slijmballig, interview dat Obama gaf aan late night show held David Letterman (met bijbelse baard) benadrukte dat contrast maar weer eens. Sympathiek, welbespraakt, doordacht, knap, of Obama nou wel of geen goede president was, hij straalde (en straalt het nog steeds) het in ieder geval uit. Hij is iemand die je graag als vertegenwoordiger van je land ergens heen stuurt. Hoe groot is het verschil met Donald Trump een, narcistische bejaarde met een kapsel waarvan zelfs Wilders het schaamrood op de kaken krijgt. Die belachelijke naar zich toe trek handdruk, die snerpende karikatuur van een stem. Hoe kan iemand in Gods naam fan zijn van Donald Trump en sterker nog, trots op het feit dat zo iemand je land vertegenwoordigt. Ik snap het niet, echt niet, oprecht niet. Zelfs al was hij een fantastische president (is ie niet), hoe kan het dat niemand hem aanspreekt op zijn gedrag. Waarom verandert niemand z’n Twitter wachtwoord. Hoe kan zijn gehele administratie hem de ene na de andere domme, vaak gewoon incorrecte, nonsens op Twitter laten zetten zonder er een stokje voor te steken? Dat kan niet, en daarom kan het niet anders dan een extreem grootschalige practical joke zijn.

Misschien doet ie het wel samen met Kim Yong Un. Misschien is Noord Korea wel een gigantische Hollywood set waar miljoenen acteurs een decennia lang toneelstuk opvoeren om te kijken hoelang ze de wereld voor de gek kunnen houden. Bij de discussie over de grootste knop had het dan afgelopen moeten zijn. Niemand gelooft toch dat twee wereldleiders bekvechten over de grootte van hun rode knop? Toch? Het mocht niet baten. Het volgende offensief van Donald Trump (of de acteur die hem speelt) is de militaire parade. Na een bezoek aan Frankrijk was The Donald zo onder de indruk van de Franse tanks dat hij, terug in het Witte Huis, riep: dat wil ik ook, dat wil ik ook, vroem vroem, tanks! Om, na het vertrekken van de pers, proestend Obama op te bellen om te vertellen over zijn nieuwste grap. Het kan toch bijna niet anders? Ik weiger te geloven dat een modern eerste wereldland echt op rechtmatige wijze per ongeluk zo’n mentaal beperkte kleuter in een dik oude mannenlichaam kiest als president. Het kán gewoon niet.

Melania (als ze al zo heet) stuurde onbedoeld een grote aanwijzing dat het allemaal een grap is. Ze volgt op Twitter maar vijf mensen: Trump (2x), Mike Pence en z’n vrouw en als laatste… Barack Obama. Insiders doen het af als een passief agressieve middelvinger naar manlief, door het uitlekken van zijn escapade met pornoster Stormy Daniels (NSFW), maar ik weet wel beter, ze zijn gewoon vrienden. Na het onverklaarbare succes van The Apprentice, zal dit gewoon een nieuwe reality show blijken te zijn. Dat kan niet anders, toch?

Related posts

Leave a Comment