2017: het jaar van ….

Ligt het aan mij of gaan de jaren steeds sneller? Voor mijn gevoel zat ik net zolang in groep acht als op de hele middelbare school (scholen, red). En nu, op mijn 33e, lijkt een jaar in een vloek en een zucht voorbij. Een periode zo kort, dat je er nauwelijk meer dan 300 woorden over kan schrijven. Lang van stof als ik ben, zal ik het toch proberen.

Trump tweette (die vervoeging moest ik opzoeken) vandaag andermaal dat global warming een hoax is, het was vandaag namelijk heel koud. Geen groot lange termijn denker, onze Donald, maar goed de beste man staat al met anderhalf been in z’n graf dus wat kan hem het klimaat aan z’n verimpelde oranje reet roesten. Is 2017 het jaar van Donald Trump? Of wellicht het jaar waarin het Amerikaanse politieke stelsel definitief failliet is gegaan? Een land met een half miljard mensen dat uiteindelijk de slechterik uit 101 dalmatiërs en de slechterik uit The Apprentice naar voren schuift als meest bekwame mensen voor het presidentschap. Voor mij geen van beiden, het Twitteraccount is een soort vier jaar lange aflevering van Koefnoen en wat ze met hun zorgwet en die Mexicomuur doen moeten ze lekker zelf weten.

Misschien het jaar van #metoo dan? Je zou het niet zeggen, maar de inmiddels bijna globale klopjacht

– ik zeg bijna globale, want in landen met echte problemen zoals etnische zuivering / massale verkrachtingen en dictatuur hebben ze weinig tijd om te zeggen dat iemand masturbeerde voor hun neus en dat ze dit niet eerlijk vonden, omdat ze dachten dat ze nooit rijk en beroemd zouden worden als ze er iets van hadden gezegd-

is pas twee maanden oud. Het begon allemaal met Harvey Weinstien, een vieze Hollywood dikzak die blijkbaar al jarenlang vrouwen by the pussy grabbed. In plaats van hem gewoon aan te geven bij de politie bracht deze dame dit naar buiten in de media. Onschuldig tot het tegendeel bewezen is, duurt namelijk lang, dus ik nagel hem gewoon direct publiekelijk aan de schandpaal, gelijk heeft ze. Vervolgens kwam er een steeds langer wordende rij van beroemdheden die stout waren geweest, zoals Kevin Spacey die iemand op bed duwde en insenueerde dat ie wilde neuken, Louis C.K. die vrouwen vroeg toe te kijken hoe hij mastuurbeerde en Jelle Brand Corstius die anale seks achteraf wat vond tegenvallen. Geen jury, geen rechter, gewoon een volkstribunaal. De brandstapels van IS zijn er niets bij. Een vrij goede nominatie in de strijd om het jaar van.

2017 stond ook in het teken van de langste formatie allertijden, maar God wat is de Nederlandse politiek toch saai als je het vergelijkt met die circusaap in Amerika. Mark Rutte met zijn kneuzige hoofd, Geert Wilders met zijn eindeloze ludieke acties en uitspraken en nieuwkomer Thierry Baudet met z’n toespraak in brugklas Latijn. Het zou me meer moeten boeien als maatschappelijk geëngageerd persoon, maar het doet me gewoon niets. De onheilspellende toespraken van rechts dat het zo niet langer kan. Geenstijl dat zich afvraagt of er over tien jaar überhaupt nog democratie is. Aan de andere kant Klaver en consorten die met open armen op de kade staan in zuid Europa om zoveel mogelijk vluchtelingen binnen te halen. Wilders die zegt dat we daardoor worden overspoeld door een alles vernietigende golf van Islam en terreur. De terreur zal wel steeds net om de hoek zijn, want zelfs vanuit de schilderswijk krijg ik er niets van mee. Nee de Nederlandse politiek is af.

Oké, maar waarvan is 2017 dan wel het jaar? Duh, 2017 is het jaar van mij. Rijbewijs (eindelijk), afgestudeerd (eindelijk), geen horeca-slaaf meer (eindelijk) en samenwonend op drie hoogachter in misschien wel de achterste buurt van Nederland. Sorry Trump, Sorry Sylvana, Sorry Thierry, maar 2017 is het jaar van Michiel. Volgende keer beter, doeeeeei.

Related posts

Leave a Comment