#metoo

Alle mannen zijn rukkers. Dat bedoel ik niet als belediging of als beeldspraak, maar gewoon precies zoals ik het zeg. De #metoo-rage heeft dat meer dan ooit aan het licht gebracht. Het rukkerige gedrag van beroemde mannen (want als niemand ze kent, telt het niet en verdient het geen aandacht) wordt massaal de wereld ingeslingerd. Beroemde vrouwen doen er massaal hun beklag over of spreken er, als ze zelf onverhoopt nooit slachtoffer zijn geweest, schande van. Het moet klaar zijn met de overseksualisering van vrouwen. We zijn meer dan alleen mooi. We hebben talent en zijn volwaardige personen. Dit komt dan uit de mond van vrouwen die in hun wat jongere jaren voor een paar duizend euro / dollar hun tieten lieten zien voor een ‘smaakvolle’ Playboy-fotoshoot. Zo’n shoot die vergezeld werd door sappige quotes uit het interview zoals: “experimenteren met vrouwen? hihi, waarom niet?” en meer van dat soort ingestudeerde bullshit. Nou ben ik de laatste die zal klagen over vrouwen die voor een extra zakcentje hun goed gevormde lichaam laten fotograferen voor een tijdschrift, maar laten we een ding verduidelijken, die fotoshoots dienen maar één, enkel, oneerzaam doel: iets om naar te kijken tijdens het rukken, niets meer, niets minder. Katja mag dan misschien denken dat ze artistiek is, omdat ze een grote vis vasthoudt op een zwart wit gefotoshopt strand, maar maak je alsjeblieft geen illusies. Vrouwen die dit hebben gedaan, mogen van mij dan eigenlijk ook niet zo verontwaardigd zijn over het feit dat seks verkoopt. Een recenter voorbeeld is de fotoshoot met Anna Nooshin en Monica Geuze (kwijl). Er komt een hoop interessantdoenerij en zogenaamde vrijgevochtenheid en girlpower gereutel uit, maar het gaat nog steeds alleen maar om wat te kijken hebben tijdens het rukken. Het is alsof vrouwen na zoveel eeuwen samenleven met het andere geslacht nog steeds niet weten wat de enige drijfveer, nee, zin van het bestaan van de man is. Dit wil niet zeggen dat je maar moet accepteren dat mannen je aanranden, in tegendeel, aanranders moeten zonder process gecastreerd worden, maar met enige assertiviteit kom je een heel eind.

Neem een van de laatste prominente slachtoffers daders van #metoo, Louis C.K. Deze komiek (beste ooit, red.) heeft door de jaren heen zijn piemel laten zien aan vrouwen en zich zitten rukken in hun bijzijn. Abject, infaam, walgelijk, ik weet het. Saillant detail, hij heeft wel altijd toestemming gevraagd en gekregen. Dit deed hij echter vanuit een machtspositie. Namelijk de positie van bekende komiek tegenover haar positie van onbekende komiek. Logischerwijs zag zij carrièrekansen bij een positief antwoord op het verzoek of wellicht belangrijker het einde van haar carrière bij een negatief antwoord. Het is maar van welke kant je het bekijkt. Maakt natuurlijk niet uit, want de publieke opinie heeft Louis C.K.  inmiddels met een betonblok aan zijn been in de East River gedonderd en hij zal nooit meer bovenkomen. Waar de waarheid ook zal liggen, en dat hij zich zo heeft gedragen zal best, hij is veroordeeld. Of hij een keer een hand op een been heeft gelegd of een dozijn vrouwen heeft vastgebonden en verkracht is niet eens meer relevant. Hij is een vieze zedendelinquent en moet dood. Dat machtspositieverhaal is in deze overigens lastig. Ik ken de komediewereld niet goed (terwijl ik zo grappig ben, raar, ik weet het), maar als een vrouw echt heel veel talent heeft komt ze er toch ook wel zonder te kijken hoe C.K. zit te rukken? Of, als dat niet zo is, is haar waardigheid dan misschien niet gewoon belangrijker dan haar carrière? Als ik voor een flinke promotie tegen mijn wil seks zou moeten hebben met mijn baas zou ik namelijk gewoon nee zeggen. Dat werkt in mijn business ook vast neit zo, maar een business waarin het wel zo werkt zou ik per direct verlaten. Het zal wel aan mij liggen.

Het lijkt nu misschien alsof ik seksueel wangedrag probeer te bagatelliseren, dat is niet zo. Waar ik wel voorstander ben is een duidelijkere lijn. Ik heb vroeger in de discotheek ook weleens na een uur lang moed indrinken mijn hand op de schouder van een meisje gelegd, waarna ik werd afgesnauwd en beduusd naar de bar schuifelde voor een schaamtebiertje. Dat was duidelijk een ongewenste intimiteit, maar geen reden voor een hashtag toch? Ik ben door de #metoo-hetze het spoor eerlijk gezegd bijster. Is ieder blauwtje een poging tot seksuele intimidatie? Is een blauwtje lopen niet meer een deel in het proces van hoe met vrouwen om te gaan? Wie het weet mag het zeggen, maar ik heb geen flauw idee zo langzamerhand.

 

Related posts

Leave a Comment