Michiel in Italië: Zelfs je naam is mooi

Basilica di Santa Maria del Fiore, zoals Henk Westbroek ooit zong; Zelfs je naam is mooi. Deze gigantische kathedraal in hartje Florence, met de op twee na grootste koepel ter wereld, is een onwerkelijk verschijnsel. De met mijn oude iPhone geschoten fotootjes kunnen haar schoonheid onmogelijk in beeld brengen. Nooit eerder voelde ik zoveel drang me te bekeren tot het katholicisme. Of beter gezegd, nooit eerder hoopte ik, vooral voor de arbeiders die het ding in elkaar gemetseld hebben, dat papa Fransiscus de waarheid vertelt en we na onze dood gezellig een potje kunnen kaarten in de hemel. Het is gewoon zo zonde als het allemaal voor niets is, of als Allah daar met een grote grijns staat en zegt: verkeerde God sukkel. Behalve die grote kerk uit Assassins Creed zit Florence vol met culturele wonderen van de hand van turtles meesters als Donatello, Leonardo en Michaelangelo. Ik zou een miljoen woorden kunnen schrijven over het genie van Da Vinci of de bevlogenheid van Galileo, maar dat hebben mensen met meer verstand van zaken al zo vaak gedaan.

Na Florence kwam er nog een kort uitstapje naar Pisa. Drie keer raden welke toren we daar hebben beklommen en ja in het echt is ie ook best wel scheef. Vooral het praatje van de plaatselijke Italiaan over het wonder van de toren van Pisa is een vertederend stukje rechtpraterij over een mislukt bouwproject. Zoals het een treurig einde van een leuke vakantie betaamd regende het die laatste dag in Pisa en aten we een klef broodje bij een Subway om de hoek. Met een melancholische blik over de schouder naar het scheve bouwwerk en een gedwee gevoel stapten we in de auto richting Zürich. Een land met als voertaal Duits, een tegenpool van de overblijfselen uit de Italiaanse Renaissance, hard, duidelijk en zonder franje. Dat het Hilton in Zürich in een berg gebouwd is en je daarom met de lift vanaf de begane grond naar beneden moet, bood weinig soelaas. De vakantie is voorbij, arrivederci!

Related posts

Leave a Comment