Michiel in Italie: Escape room

Als Kweetniet uit de grote meneer Cactusshow lag ik daar op een plein in Verona met mijn armen en benen gestrekt richting hemel: “En wat hebben we nou geleerd?”, hoorde ik mevrouw Stemband in mijn hoofd zeggen. Dat een man die je een touwtje om je pols bindt en zegt dat je die krijgt, omdat je vriendin zo op Shakira lijkt, liegt en je er gewoon geld voor gaat vragen”, antwoorde ik haar beteuterd in mijn hoofd. Hij heeft wel wisselgeld voor een briefje van honderd, dat dan weer wel.

Net Shakira toch!?
Na het moderne elan van Milaan is Verona een Italiaans stadje zoals ik Italiaanse stadjes van te voren in mijn hoofd had. Klein, pitoresk en tot de nok gevuld met fotochinezen. Ik moest mezelf er soms aan herinneren dat je als toerist niet mag klagen over het aantal toeristen op vakantie. Althans, mag best, maar dan ben je een hypocriete lul. De legende wil dat het aanraken van de rechterborst (of linker, weet ik veel) van Julia in haar huis in hartje Verona zorgt voor geluk in de liefde. Of met geluk in de liefde wordt bedoelt dat je heel erg verliefd wordt op de dochter van je vervelende buurman en dan allebei dood gaat weet ik niet, maar een mens mag hopen. Hebben we dus niet gedaan, door eerder genoemd aantal Chinezen die de weg naar de tiet versperde. Teleurgesteld en ongelukkig in de liefde dropen we af richting een terrasje om het geluk op andere wijze te vinden: In een (heel groot) bierglas. De ochtend erna pakten we onze Fiat en scheurden we CAZZO schreeuwend, richting Venetie, want langer dan een dag in Verona blijven is voor niemand leuk.

Decadente Donald
Een boot van het vliegveld van Venetie naar de stad zelf is 120 euro. Klinkt duur, maar dan word je wel door een norse Italiaan in een oude speedboot door een vaargeul vol algen naar deze unieke stad gevaren. Je mag dan zelfs half op het trapje zitten zodat je wat wind voelt, episch! Na deze financiele tegenvaller werden we neergekwakt op het Piazza San Marco (Nee niet die uit ’88) en zelfs deze sarcastische zeikerd is dan even stil. Heel eventjes natuurlijk, want al die prachtige kerken zijn gebouwd voor iemand die eigenlijk helemaal niet bestaat en dat is de langstlopende practical joke ter wereld. Een collega van me zei vorige week dat Venetie een soort Disney Land is. Elke keer dat je de hoek om loopt zie je een prachtig gebouw, een mooi uitzicht, of gewoon een man die geld probeert te verdienen door heel hard a capella een oud popliedje te zingen. En hij had gelijk, het is net een sprookje.

De Van Basten kerk
Minder sprookjesachtig is het navigeren in Venetie. Straten zijn er natuurlijk niet en bij de aanleg is niet stilgestaan bij het op hol slaan van je gps. Het gevolg is een soort reuzachtige escape room. Hemelsbreed is de Per Rialto dan misschien maar een kilometer, maar voor je er bent moet je eerst de puzzel van de er-is-nergens-een-fucking-brug-over-dit-water-en-ik-ga-geen-80-euro-aan-die-kut-gondel-uitgeven oplossen en vervolgens in de juiste volgorde links, links, rechts, links, rechts, rechtdoor gaan om er ook daadwerklijk te komen. Met mijn lieve, maar richtingsgevoelbeperkte vriendin lag alle druk op mijn schouders. Gelukkig kwam het met vallen, een trappetje zoeken, het water uitklimmen en opstaan uiteindelijk goed. We vonden het prachtige casino en wonnen de 120 euro van die boottocht terug aan de blackjacktafel.

Na twee dagen zijn we ontsnapt uit Escape Room Venezia en gaan we richting Florence. Daar woonde die blauwe van de Turtles vroeger, blijf vooral lezen. Ciaoo

 

Related posts

Leave a Comment