Michiel in Italie: Pizzalunch

*Accentjes en trema’s op een Italiaans toetsenboard bestaan niet en laat ik daarom weg*

Na het overweldigende succes van Michiel in Thailand brengt Zurekoek.nl u met trots Michiel in Italie. Hoe doet onze notoire zeurpiet het in het land van Pizza’s, macho’s en verdedigend voetbal en waarom beschrijft die mafkees zichzelf opeens in de derde persoon? Laat ik u niet langer in spanning houden.

Vliegen vind ik nog steeds niks. Zeker vanuit terminal 3 op Schiphol, het pauperterminal, waar je op je vlucht wacht in een opeenhoping van mannelijke en vrouwelijke Andre Hazes look-a-likes die met hond en kind vertrekken naar een zonnig oord. Gelukkig was er zelfs in dit kleine afdankputje van Schiphol een winkeltje waar ik te veel geld aan een nieuwe zonnebril kon uitgeven. Het oog wil immers ook wat. Lang verhaal kort, weer niet neergestort, weer niet dood, eind goed al goed, fijn.

Voor een beginnend bestuurder als ik, is Italie een goed land om een ‘assertieve’ rijstijl aan te leren. Luid CAZZO!! schreeuwend met passend handgebaar word je aan alle kanten ingehaald door Fiats vol kleine gespierde Italiaantjes met glad haar. Een verdrijvingsvlak is hier gewoon een extra rijstrook en een toeter is om te communiceren met vrouwelijk schoon en niet om aan te geven dat je bijna met 120 in iemands zijkant rijdt. Na een uurtje pasten wij ons moeiteloos aan en was ik (in mijn Fiat) andere toeristen luid vloekend van de linkerbaan aan het duwen, Forza Italia! Flitspalen heb je in dit sloeberland vast niet (Schijnt dus wel zo te zijn, mijn brievenbus in Nederland wacht met smart op een papedepipu-brief met boetes).

De eerst stad die we aandoen is Milaan. Duur, groot, modern en je kan nergens pinnen. Verder een hele mooie grote kathedraal met een rij ervoor waar je spontaan reizigersdiarree van krijgt. Natuurlijk zijn wij vooral naar Italie gekomen om ons te verdrinken in eeuwe oude culinaire tradities zoals met lunch en diner een pizza eten. In Italie word je daar namelijk niet dik van, althans dat vermoeden geven de tailles van het lokale vrouwenvolk mij. Hoge hakken, dunne benen en ondergeplamuurde koppen met borstelige wenkbrouwen vormen het straatbeeld in de modehoofdstad van de wereld. De opvliegende machomannetjes van 1.70 zijn er een grappig contrast bij. Na wat kerken te hebben onteerd en een duur horloge te hebben gekocht haasten wij ons naar de huurauto om een bezoek te brengen aan een van de meest romantische en oudste steden van Europe: Verona. Je weet wel van die film met Leonardo DiCaprio. Tot volgende keer!

Related posts

Leave a Comment