Fat people problems

Obesitas is de schuld van de overheid stelde psychologe Asha ten Broeke in 2012. Zij schreef hier samen met Ronald Veldhuizen het boek, Eet mij over. Het boekverslag zal ik jullie besparen, maar het komt er op neer dat de overheid er samen met God voor zorgt dat iemand dik wordt. De dikkerd zelf kan er in ieder geval absoluut niets aan doen. Je genen bepalen al voor je geboorte of je dik wordt en de rest doet onze maatschappij. Door de ‘voedselexplosie’ van de afgelopen decennia moeten we elke dag namelijk wel tweehonderd eetbeslissingen maken. Iets wat voor mensen met een genetisch zwakke wilskrachtspier heel moeilijk is (Deze termen komen nog steeds uit dit serieus gepubliceerde boek).  Het is daarom zeer onverantwoord dat de overheid mensen met zwaarlijvige genen zomaar zonder controle laat consumeren in deze verziekte maatschappij. Daar ligt namelijk vrijwel het gehele probleem volgens Ten Broeke. Dunne mensen hebben geluk dat ze dun zijn, omdat het in hun genen zit. Het is daarom zwaar ongepast voor een dun persoon, of dunnerd zoals we in het boek laatdunkend worden beschreven, om iemand met “een ander soort genen”, aan te spreken op hun eetgedrag.

Afgaande op dit verhaal ben ik een zeer uitzonderlijk persoon. Ik heb namelijk blijkbaar steeds wisselende genen. Het ene jaar ben ik een papzak, het andere jaar in topvorm. Zelf dacht ik altijd dat dit kwam, omdat ik mij om de zoveel tijd opeens vijf keer per week naar de sportschool sleep om me daar uren in het zweet te werken, maar nee. Het komt allemaal door mijn genen. Het afzien met een halve komkommer bij de lunch en het dagelijks klaarmaken van een bakje kwark met fruit heeft er helemaal niets mee te maken. Ik verdien geen schouderklopje voor het feit dat ik mij naast een fulltime baan tien uur per week de longen uit het lijf sport. Dat ligt blijkbaar aan de stand van de maan ten opzichte van mijn genen. En, als we Ten Broeke en Veldhuizen moeten geloven, aan de grote van mijn portemonnee. Arme mensen hebben namelijk veel meer kans om dik te worden dan rijke mensen. Daarom is welvaartsbuik ook geen bestaand Nederlands woord.

Er zijn ongetwijfeld plausibele redenen voor obesitas, maar zolang je niet samen met mij vijf keer per week naar de sportschool gaat en al je snacks laat staan heb ik geen medelijden met het feit dat je al twaalf jaar je lul niet hebt gezien, omdat die behaarde bierpens er als een beschimmeld afdak boven hangt.

 

PS: Asha Ten Broeke is uiteraard fucking dik

Related posts

Leave a Comment