Floor en Michiel in Thailand 5:ลา


Die twee rare kringeltjes in de titel van dit stuk betekenen good bye. Dit heb ik op moeten zoeken op Google aangezien ik de onverstaanbare (en oorpijn veroorzakende) Thaise taal met een alfabet van maar liefst negenentachtig letters niet machtig ben geworden in drie weken tijd. Zelfs mijn brille kent helaas zijn grenzen, waardoor ik niet verder ben gekomen dan dank u wel en de naam van het vliegveld Suvernabuhmi. De i spreek je niet uit.

Dit laatste deel schrijf ik helaas weer gewoon vanuit mijn kamer in Den Haag. Den haag, waar het gisternacht net boven het vriespunt was. De koudste augustusnacht in 23 jaar. Nou ben ik dol op kou en maakt me dat vrij weinig uit. De rest van Nederland maakt me vooralsnog vrij depressief. De irritant kijkende pubers op scooters, de chagrijnige kassières in de Albert Heijn en de terugkeer van de stress van mijn dagelijks leven. Oké dat laatste is een grapje, dat heb ik natuurlijk helemaal niet.


Een rus en een Italiaan lopen het strand op…

Thailand dus. De laatste vijf dagen brachten we door op Koh Tao. Een klein eilandje met witte stranden, een azuur blauwe zee en kroegentochten met heel veel dronken Engelsen. Met de kennis van nu had ik kunnen weten dat de zee soms vol zit met kwallen, maar op het moment zelf leek het me niet raar dat er op een dag van ruim 35 graden niemand in zee zwom en besloot ik er als een domme Hollander enthousiast in te rennen. Auw. Naast erover heen pissen is een ander goed advies niet te googelen naar jellyfish Thailand. Dit leidt over het algemeen naar rouwadvertenties van mensen die zijn overleden aan een kwallenbeet. En daarnaast meestal nog een aantal willekeurige enge ziektes. “itch, itch, no danger”, verzekerde een Thais meneertje mij na een tijdje in het fascinerende gebroken Engels dat ze in Thailand spreken.


mmmm street food

Na drie weken begin je je ook steeds meer thuis te voelen in een tropisch land. Zelfs je maag is op een gegeven moment sterk genoeg om alle sterke kruiden te verteren. Tot je ’s nachts een Hotdog-Pancake eet van een meneertje dat met zijn karretje in een donker steegje staat. “Je hebt gewoon een kater”, veranderde na een paar uur in “oké misschien toch voedselvergiftiging”. Als je niet minimaal een dag doodziek de WC oraal hebt bevredigd, ben je volgens veel mensen niet echt in Thailand geweest. Nou, ik kan waarschijnlijk een Thais paspoort aanvragen na die pannenkoek. De details zal ik jullie besparen, maar enige gêne die Floor en ik nog hadden is na dit culinaire hoogtepunt in rook (oké kots) opgegaan. De laatste paar dagen van de vakantie hebben wij door deze vrij vermoeiende beproeving doorgebracht op een bedje op het strand. Heel erg, ik weet het.


mmmm street food

Na al dat vliegen wen je er op een gegeven moment overigens wel aan. Helaas wist ik ook bij de laatste paar vluchten bij elk piepgeluidje nog steeds zeker dat de vleugel nu toch echt was afgebroken, een alliantie van IS, Rusland, de Taliban en Donald Trump een raket op ons hadden afgevuurd en dat de piloot een dronken zelfmoordterrorist was.

Met wat zin en geluk zal ik voor de aspirant Thailandbezoekers (iedereen is er al geweest nou en) in de komende dagen mijn eigen mini Lonely Planet schrijven. Daar zit men namelijk op te wachten.

Kap oen Krap?

Related posts

Leave a Comment