Exploderende vuurbal

 

Mensen horen niet te vliegen. God had ons anders wel vleugels gegeven. Of het ontwerp van een vliegtuig in de Bijbel gezet. Ik ben hier heilig (haha) van overtuigd. Over iets meer dan dertig uur stap ik in een zo’n metalen doodskist op wielen om naar Portugal te vliegen. Persoonlijk zou ik nog liever ’s winters met de Titanic naar Amerika varen aan het begin van de 20e eeuw, maar goed, paar decennia te laat.

Aangezien ik mijn spreekwoordelijke hart op mijn spreekwoordelijke tong draag, val ik iedereen ongevraagd al dagen lang lastig met het feit dat ik mijn broek vol schijt bij de gedachten aan het moment dat de piloot de motor vol openzet om op te stijgen. Mijn sociale omgeving, schatten die ze zijn, komen uiteraard met lieve steunbetuigingen als, mag ik je TV hebben als je dood bent, of met een dikzak als jij in het vliegtuig stort het sowieso neer. Waarvoor ik ze dan ook erg dankbaar ben.

Wie ik niet dankbaar ben, zijn de mensen met echt goedbedoelde dooddoeners als: Er gebeuren veel meer auto- dan vliegtuigongelukken. Als je meespeelt in The Fast and The Furious (Sorry Paul) is dit misschien zo, maar het gemiddelde boodschappenkarretje dat met dertig tegen de auto voor hem aan duwt zal hoogstwaarschijnlijk niet met 1000 kilometer per uur als een exploderende vuurbal in een gebouw belanden. Als ik iets heb geleerd door het honderd keer kijken van alle Air Crash Investigation afleveren is het wel dat alle vliegtuigen vrijwel altijd neerstorten. En toch stap ik in, dus ik ben eigenlijk best een held. Groetjes uit Portugal.

 

Prijsvraag: Welke twee foute films heb ik de laatste week gekeken.

Related posts

Leave a Comment