Hip huilen

mandela

De dood van Kim Jong Il is één van de mooiste TV-momenten uit mijn leven. Niet omdat ik – zijn twijfelachtige bewind daargelaten – persoonlijk iets tegen de man had. Het was vooral de overgave waarmee het Noord-Koreaanse volk jammerde als ze de camera op zich gericht wisten. Huilende mannen en vrouwen. Opa’s, oma’s, vaders, dochters, iedereen was er kapot van. De legercommandant die wanhopig met zijn vuisten op de grond sloeg, niet in staat te verkroppen dat God de grote leider tot zich genomen had. Hier in het westen kunnen wij kostelijk lachen om die gekke onderdrukte Noord-Koreanen. Rare jongens. Hebben ze niet door wat Kim allemaal uitspookt met jullie centjes? Tuurlijk weten zij dat wel, maar het is ongetwijfeld zo gefilmd dat de soldaten die de mensen dwingen te huilen, niet in beeld zijn.

In het westen hebben wij daar gelukkig geen last van. Gek genoeg is de noodzaak er hier ook niet. Het is ongetwijfeld niemand ontgaan dat Nelson Mandela onlangs is overleden. De minuten stilte zijn oorverdovend. Werkelijk iedereen is compleet van de kaart door het overlijden van deze, toegegeven, zeer vriendelijke man. Facebook wordt overspoeld met berichten van mensen die hun verdriet willen delen. Het nieuws zit vol met beelden van treurende mensen. Van Kaapstad tot Heerhugowaard, iedereen is in diepe rouw.

Nou begrijp ik dat Nelson Mandela niet is te vergelijken met Kim Jong Il. Wat ik niet begrijp, is waar al dit verdriet vandaan komt. Hoeveel van deze krokodillentranen huilende excuus-hippies zijn in hun leven echt geraakt door Mandela? Heeft Joyce van zestien uit Leiden echt zo’n last gehad van de Apartheid en was ze ook zo ontroerd toen Mandela in 1990, zeven jaar voor haar geboorte, eindelijk vrij kwam? Ons land is praktisch de reden dat Mandela zo’n moeilijk leven heeft gehad. Waarom doen we nu net alsof we het zo vreselijk voor hem vinden? Huilen om geliefde mensen is nou eenmaal politiek correct. Het geeft kleurloze ambtenaren een leuk onderwerp om over te praten bij het koffiezetapparaat. Niets is zo hip als geveinsde maatschappelijke betrokkenheid.

Nelson Mandela heeft in zijn leven heel veel bereikt. Hij heeft bijna eigenhandig een einde gemaakt aan Apartheid en kon het op één of andere manier opbrengen om, ondanks al die jaren ten onrechte in de gevangenis te hebben gezeten, altijd waardig en vriendelijk te lachen naar zijn ex-vijanden. Hij was een groot man en nu is hij dood. Hij is 94 jaar geworden en het was gewoon tijd. Hou op met je gemaakte verdriet, want als iemand je morgen afsnijdt op de A12, vind je dat stiekem veel erger.

Related posts

Leave a Comment