Wii-fat

Gamers zijn dikke, zweterige kneuzen met vierkante ogen. Oké niet alle gamers, maar weinig vrouwen zullen een gamers conventie bezoeken om lekkere mannen op te pikken. Het heeft misschien niet  hetzelfde stigma als LARPen (zoek maar op), maar zeggen dat je goed bent in Street Fighter is nog steeds geen goede openingszin. Uit een financieel oogpunt is het ongetwijfeld goed om dit imago te veranderen en daar zijn de meeste gameproducenten dan ook hard mee bezig.

In hun oneindige wijsheid hebben eerdergenoemde gameproducenten besloten dat gamen stoerder wordt als je er ook daadwerkelijk voor moet bewegen. Dan is het naast gamen ook nog eens een gezonde work-out. Het gevolg hiervan is dat de hele familie nu als een stel orang-oetangs in het rond staat te zwaaien voor de TV. Althans, in de reclame, in de echte wereld heeft niemand met een IQ van boven de 75 daar zin in. Reclame legt een bedrijf echter zelden windeieren dus alle moeders met dikke papkinderen kochten een Wii. Nintendo rijk, moeders blij, iedereen wint. Niet dus.

Ten eerste worden je waggelende, frituurvet drinkende Michelin kinderen niet dun van Wii-fit. De enige manier waarop ze dun worden is als ze stoppen met zes keer per week naar de McDonalds te gaan. De besturing van dat ding is daarnaast zo eenvoudig dat alleen je rechterhand beweegt en geloof me, die bewegen ze van een jaar of twaalf genoeg. Zolang dat zogenaamde virtual reality niet zo realistisch is als de Martial Arts simulator uit The Matrix (Je weet wel, die van “I know Kung-fu) is er geen reet aan en leer je er niets van.

Eigenlijk is dit een open brief aan Nintendo, Sony en Microsoft (Hey Bill!). Stop met het maken van deze troep. Het is niet de schuld van de game-industrie dat alle kinderen tegenwoordig vadsige papzakken zijn. Steek je geld lekker in het maken van échte, toffe games en als jullie over een paar jaar iets uit hebben gevonden dat in de buurt komt van echte virtual reality, beloof ik dat we het allemaal zullen kopen.

Related posts

Leave a Comment