Nog lang niet jarig

Ik háát verjaardagskaarten! Het is niet mijn bedoeling over te komen als een soort Gargamel, maar dit statement moet worden gemaakt. Minimaal drie keer per maand krijg ik op werk de vraag of ik ‘even iets leuks wil schrijven’ op de verjaardagskaart van één of andere collega waar ik nog nooit meer dan twee woorden mee heb gewisseld. Zelf krijg ik ieder jaar ook zo’n leuke kaart die ik al voor ik thuis ben ergens in de gracht smijt.

Het wordt tijd dat er Kamervragen gesteld worden over dit fenomeen. Een soort wet, die vaststelt wanneer je aansprakelijk wordt gesteld voor het schrijven op zo’n kaart. Mensen waarvan het me vrij weinig kan schelen of ze morgen de loterij winnen of onder een bus lopen zitten toch niet te wachten op mijn felicitatie? Ik in ieder geval totaal niet op die van hun. Een paar euro voor een kado wil ik al helemaal niet geven en als ze langslopen doe ik net alsof mijn oog bloed. Rot op met je verjaardag, val er iemand anders mee lastig.

Felicitaties en verjaardagskaarten moet je verdienen. Als je aardig tegen mensen bent en goed met ze kan opschieten krijg je een felicitatie. Als je toevallig in hetzelfde gebouw je uitzichtloze schijtbaan beoefent en nog nooit een woord met iemand hebt gewisseld, kan je de pleuris krijgen. No soup for you! Verjaardagen vier je met je vrienden en gebruik je eventueel in de kroeg om gratis bier te krijgen. Dus de volgende keer als je een leuke kaart voor me wil kopen, maar een Facebook-melding nodig hebt om te weten wanneer ik jarig ben. Let op het milieu, want ik gooi hem in de gracht.

Haterlijke groeten,

Gargamel

Related posts

Leave a Comment